การศึกษาหาความรู้เป็นเรื่องที่สำคัญมากในการเป็นผู้ประกอบการ และยังเป็นสิ่งที่ทำให้มีแนวทางในการแก้ไขปัญหาได้ดี ถึงแม้นักธุรกิจที่มีชื่อเสียงประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจโดยที่เรียนไม่จบก็ตาม ซึ่งในความเป็นจริงแล้วกลุ่มคนเหล่านี้เป็นส่วนน้อยมากๆ ดังนั้นเราจึงขอแนะนำ 6 วิชาที่ควรเรียนรู้ไว้ก่อนจะประกอบธุรกิจ

1.วิชาการตลาด ในการประกอบธุรกิจ วิชาด้านการตลาดเป็นสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้ วิชาการตลาดช่วยให้เราสามารถเปิดมุมมองในการขายสินค้า และมีไอเดียในการพัฒนาสินค้าให้ตรงกับความต้องการของลูกค้าเพื่อเพิ่มยอดขายให้กับธุรกิจ

2.วิชาการบริหารจัดการ จะช่วยให้เราเข้าใจถึงหลักการบริหารเบื้องต้น ที่เริ่มตั้งแต่การบริหารคนในทีม ไปจนถึงการบริหารองค์ประกอบต่างๆในการทำธุรกิจ สามารถนำไปประยุกต์ใช้ให้เข้ากับธุรกิจได้

3.วิชาการเงินและการบัญชี บัญชีเป็นสิ่งที่วุ่นวายที่สุดในการทำธุรกิจ ซึ่งหากขาดหน้าที่นี้ไปอาจทำให้ธุรกิจล้มเหลวได้ ถ้าเรียนรู้บัญชีในเบื้องต้นจะทำให้เราเข้าใจพื้นฐานของบัญชีและการจัดการภาษีได้ไม่ยาก ช่วยลดความเสี่ยงในการลงทุนได้อีกด้วย

4.วิชาความสามารถในการนำเสนอ หลายคนไม่กล้าที่จะขายไอเดียของตนเอง หรือไม่พร้อมที่จะนำเสนองานต่อหน้าคนเยอะๆ หรือพูดขายสินค้าไม่มีแรงดึงดูด ไม่น่าฟัง และไม่กระตุ้นให้เกิดความอยากซื้อ ดังนั้นวิชาการนำเสนอผลงานจะช่วยให้การนำเสนอของเรานั้นดูน่าสนใจมากยิ่งขึ้นไปอีกด้วย  เพราะจะสอนเกี่ยวกับการจัดเรียงหัวข้อ การใช้คำ การใช้น้ำเสียง รวมถึงท่าทางประกอบ

5.วิชาเทคโนโลยีการสื่อสาร เป็นหลักสูตรที่น่าสนใจ เพราะทุกวันนี้เทคโนโลยีและการสื่อสารต่างๆ ก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตและเป็นส่วนหนึ่งในการทำธุรกิจอย่างปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปแล้ว หลักสูตรนี้สามารถนำมาปรับใช้กับธุรกิจของเราได้

6.วิชาเศรษฐศาสตร์ ทำให้เราเข้าใจหลักกลไกของผู้บริโภค ทำให้เกิดการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าที่สุด การเรียนวิชานี้นั้นช่วยวิเคราะห์ธุรกิจได้อีกด้วย เนื่องจากสามารถใช้ในการคาดคะเนความเป็นไปของธุรกิจในอนาคตได้

หลักสูตรทั้งหมดที่กล่าวมาเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ต้องการประกอบธุรกิจ หลายคนอาจเคยเรียนบางวิชามาแล้ว ก็สามารถค่อยๆลงเรียนวิชาอื่นๆเพิ่มเติมได้ เพื่อสามารถนำมาทดแทนความรู้ที่ขาด หรือนำไปประยุกต์ใช้กับธุรกิจได้

ทุกครั้งที่ธุรกิจประสบกับความล้มเหลวหลายคนมักจะนึกท้อแท้ แต่ทว่าความท้อแท้ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เป็นคำตอบสุดท้ายที่ช่วยให้ผู้ประกอบการสามารถลุกขึ้นมาสู้ใหม่ได้อีกครั้ง จึงขอรวบรวมข้อคิดให้กำลังใจดีๆ เมื่อธุรกิจประสบความล้มเหลวมาฝากผู้ประกอบการทุกท่านกัน ดังนี้

ยังมีคนอื่นที่แย่กว่าเราเสมอ

ความล้มเหลวที่ผู้ประกอบการเจอในวันนี้อาจจะดูรุนแรง อาจจะยากเกินกว่าที่คุณจะรับไหว จนบางครั้งทำให้คุณต้องเสียน้ำตาไปมาก แต่โปรดจงเชื่อเถอะว่ายังมีผู้คนที่เขาลำบากกว่าคุณอีกเป็นจำนวนไม่น้อย หลายคนแม้แต่บ้านก็ยังไม่มีให้กลับเพราะพวกเขามีชีวิตเพียงแค่วันนี้เท่านั้นส่วนพรุ่งนี้เป็นเรื่องของอนาคตที่ต้องให้โชคชะตาเป็นผู้ตัดสิน ดังนั้นการที่ผู้ประกอบการมายืนอยู่ในจุดนี้ได้นั้นนับว่าคุณมีความโชคดีมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว ผู้ประกอบการจึงควรที่จะต้องใช้โอกาสที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์มากที่สุดนั่นเอง

ถือเสียว่าเป็นประสบการณ์

ขอให้ผู้ประกอบการมองโลกอย่างคิดบวก และถือซะว่าความเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับธุรกิจของคุณเป็นประสบการณ์ดีๆที่จะช่วยสร้างธุรกิจให้แข็งแกร่งขึ้นในอนาคต เพราะไม่มีนักธุรกิจคนไหนที่จะสามารถยืนอยู่บนยอดหอคอยงาช้างได้โดยที่ไม่เคยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตามาก่อนแน่นอน ประสบการณ์เรื่องเลวร้ายที่ต้องพบเจอในวันนี้จึงเป็นสิ่งที่ล้ำค่าต่อการทำธุรกิจในอนาคตด้วย

ยังมีพรุ่งนี้เสมอ

ถ้าเปรียบความล้มเหลวเป็นมุมมืดโปรดจงเชื่อเถอะว่าอีกไม่นานแสงสว่างก็จะต้องเข้ามาทำหน้าที่ของมันทดแทนในอีกไม่ช้า ซึ่งอย่างน้อยมันก็คือสิ่งดีๆที่ทำให้ผู้ประกอบการได้เรียนรู้ที่จะเริ่มต้นใหม่ในวันรุ่งขึ้นเสมอ ตราบใดที่พระอาทิตย์ยังคงขึ้นในทิศบูรพาโอกาสในการเริ่มต้นทำธุรกิจก็ยังคงมีอยู่เสมอมิเปลี่ยนแปลง
ฟ้าหลังฝนมักสวยงามเสมอ

เป็นเรื่องจริงที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าท้องฟ้าจะสวยงามที่สุดก็ต่อเมื่อมันได้ผ่านช่วงมรสุมพายุฝนอันหนักหน่วงมาแล้ว เปรียบได้เช่นเดียวกันกับการทำธุรกิจหากผู้ประกอบการล้มเหลวด้วยพิษมรสุมพายุทางเศรษฐกิจหรือจะด้วยอะไรก็ตามแต่ที่พัดกระหน่ำโหมเข้าใส่อย่างหนักหน่วง แต่สุดท้ายแล้วปัญหาดังกล่าวก็จะผ่านพ้นไปได้ในที่สุด ซึ่งรับรองว่าในอนาคตธุรกิจของคุณจะต้องอยู่ในขาขึ้นอย่างแน่นอนถ้าหากในตอนนี้คุณอยู่ในจุดที่ต่ำสุด ซึ่งมันเป็นสมการง่ายๆที่เด็กประถมก็คิดได้

พักได้แต่อย่าหยุด

หากผู้ประกอบการรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าขอจงหยุดพักเสียก่อน แต่การหยุดพักของคุณจะต้องเป็นการหยุดเพื่อชาร์ตไฟและคิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นเท่านั้น และที่สำคัญการหยุดพักนี้จะต้องเป็นแค่การหยุดพักชั่วคราวและมีกำหนดในการหวนคืนสังเวียนธุรกิจใหม่อีกครั้ง เพื่อลองฟันฝ่าอุปสรรคหรือข้อจำกัดดูอีกสักยกหนึ่งด้วยรอยยิ้มและหัวใจของนักสู้ผู้ไม่แพ้

เชื่อเถอะ….ว่าสักวันต้องเป็นวันของเรา

การที่ผู้ประกอบการล้มเหลวในวันนี้นั่นไม่ใช่ตราบาปบอกที่บ่งบอกว่าคุณจะไม่ประสบความสำเร็จในอนาคต เพราะการที่ธุรกิจต้องล้มพับอาจจะมีปัจจัยแวดล้อมที่เข้ามาส่งผลกระทบหลายอย่าง ดังนั้นโอกาสในการทำธุรกิจครั้งต่อไปผู้ประกอบการจะต้องคิดและทำให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ประเภทที่คิดและวางแผนสูงทะลุฟ้าไปถึงดวงจันทร์ได้ก็ยิ่งดี เพราถึงอย่างไรถ้าพลาดขึ้นมาคุณก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาวอันเปล่งประกาย

ข้อคิดคำคมเหล่านี้ถึงแม้บางคนอาจจะมองว่ามันเป็นเพียงแค่นามธรรมที่สวยหรูแต่เพียงเท่านั้นและไม่ได้มีส่วนช่วยทำอะไรให้มันดีขึ้น แต่ในความเป็นจริงมันคือกุศโลบายที่เอาไว้ซ่อมแซมความรู้สึกและหัวใจของมนุษย์ ซึ่งผู้ที่เคยผ่านการทำธุรกิจมาแล้วจะรู้ว่าเรื่องของหัวใจมีความสำคัญมากขนาดไหน ผู้ประกอบการไม่ควรที่จะพลาดด้วยประการทั้งปวงในการหาข้อคิดดีๆเป็นยาชูกำลังในการทำธุรกิจ

ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม เป็นระบบเศรษฐกิจที่ให้เสรีภาพแก่ภาคเอกชนในการเลือกดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจ เอกชนมีกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน สามารถเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต เศรษฐทรัพย์ต่างๆที่ตนหามาได้มีเสรีภาพในการประกอบธุรกิจ รวมทั้งการเลือกอุปโภคบริโภคสินค้าและบริการต่างๆ แต่ทว่าเสรีภาพดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้ขอบเขตของกฎหมาย โดยการดำเนินการใดๆจะต้องไม่ละเมิดสิทธิเสรีภาพพื้นฐานของบุคคลอื่น ใช้ระบบของการแข่งขันโดยมีราคาและระบบตลาดเป็นกลไกสำคัญในการจัดสรรทรัพยากร โดยรัฐบาลจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องในกิจกรรมทางเศรษฐกิจ จะมีหน้าที่เพียงการรักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองและการป้องกันประเทศ

ผู้บริโภคจะตัดสินใจเลือกซื้อสินค้าและบริกการโดยคำนึงถึงรายได้ของตน ราคาของสินค้าและบริการ ถ้าผู้บริโภคมีรายได้เพิ่มสูงขึ้นก็อาจต้องการซื้อสินค้าต่างๆมากขึ้น แต่ถ้าสินค้ามีราคาแพง ผู้บริโภคอาจลดความต้องการซื้อลงไป ผู้ผลิตถ้าค่าใช้จ่ายในการผลิต เช่น ค่าวัตถุดิบลดต่ำลง แรงจูงใจในการผลิตก็เพิ่มมากขึ้น เพราะจะได้กำไรมากขึ้น หรือสินค้าที่ตนผลิตมีราคาดีในท้องตลาดผู้ผลิตก็จะมีแรงจูงใจที่จะผลิตสินค้านั้นมาก

การเน้นส่วนหนึ่งที่เฉพาะของทุนนิยมในนิยามที่ให้ความสำคัญ นักเศรษฐศาสตร์ปล่อยให้ทำไปและเสรีนิยมเน้นระดับซึ่งรัฐบาลไม่ควบคุมตลาดและความสำคัญของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน นักเศรษฐศาสตร์แบบคลาสสิกใหม่และนักมหเศรษฐศาสตร์แบบเคนส์เน้นความจำเป็นที่ต้องมีการกำกับของรัฐบาลเพื่อป้องกันการผูกขาดและเพื่อลดผลกระทบของวัฏจักรรุ่งเรืองและตกต่ำ นักเศรษฐศาสตร์แบบมากซ์เน้นบทบาทของการสะสมทุน การแสวงหาประโยชน์และค่าจ้างแรงงาน นักเศรษฐศาสตร์การเมืองส่วนใหญ่เน้นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลเช่นกัน

ข้อดีของระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม

– เอกชนมีเสรีภาพในการเลือกตัดสินใจดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจตามที่ตนถนัด
– กำไรและการมีระบบกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินเป็นแรงจูงใจทำให้การทำงานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

ข้อเสียของระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม

– ก่อให้เกิดปัญหาความเหลื่อมล้ำอันเนื่องจากความสามารถที่แตกต่างกันในแต่ละบุคคลโดยพื้นฐาน ทำให้ความสามารถในการหารายได้ไม่เท่ากัน
– ในหลายๆกรณี ราคาหรือกลไกตลาดยังไม่ใช่เครื่องมือที่มีประสิทธิภาพเพียงพอสำหรับการจัดสรรทรัพยากรของระบบเศรษฐกิจ
– การใช้ระบบการแข่งขันหรือกลไกราคาอาจทำให้เกิดการใช้ทรัพยากรทางเศรษฐกิจอย่างสิ้นเปลือง

การที่บุคคลจะวางแผนในอนาคตได้อย่างถูกต้องเหมาะสมกับตัวเองได้นั้น สิ่งหนึ่งที่เป็นปัจจัยสำคัญคือบุคคลต้องรู้จักความถนัดของตนเอง ทุกคนมีความถนัดในแต่ละด้านแตกต่างกันไป เมื่อเราทำสิ่งใดได้ดีก็จะทำให้เรามีความสุข และเกิดความภาคภูมิใจในตัวเอง การรู้จักจุดด้อยของตัวเองจะช่วยให้เราพัฒนาได้ถูกต้อง และเรียนรู้ที่จะปรับปรุงด้านที่ไม่ถนัด ความถนัดและความสนใจมักเป็นสิ่งที่คู่กันไป ความถนัดนี้อาจสังเกตได้จากการที่บุคคลทำกิจกรรมใดหรือสิ่งใดแล้ว ทำได้ดี คล่องแคล่ว ทำแล้วประสบความสำเร็จ

การทำงานควบคู่กับการเรียน

เป็นวิธีการที่ดีเยี่ยมในการได้รับทักษะความชำนาญสำหรับอาชีพการทำงานในอนาคต การวางแผนชีวิตในการศึกษาต่อและประกอบอาชีพ ในกรณีของผู้ประสงค์จะศึกษาต่อจะมีหลักเกณฑ์ในการคิดตัดสินใจศึกษาต่ออย่างไรบ้าง จึงจะเหมาะสมกับตนเอง เมื่อจบแล้วจะได้ประกอบอาชีพตามที่ต้องการ และตรงกับความสนใจและความถนัด ถ้าเราสามารถปฏิบัติได้ตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วก็เชื่อว่าเราต้องประสบความสำเร็จในชีวิตการศึกษาต่อและการประกอบอาชีพแน่นอน เพราะว่าจะสามารถทำให้เราตัดสินใจหรือวางแผนแนวทางในการศึกษาต่อและประกอบอาชีพได้อย่างถูกต้องเหมาะสมกับอัตภาพของตนเอง

การทำงานที่ไม่เพียงแต่ต้องใช้ความรู้ แต่ยังต้องใช้ทักษะและความเชี่ยวชาญหลายด้านที่เกิดจากการเรียนรู้ด้วยการปฏิบัติงานจริงและการฝึกฝน ผู้ประกอบอาชีพทุกคนทั้งที่มีและไม่มีคุณวุฒิการศึกษาในสาขานั้นๆล้วนมีศักยภาพในการพัฒนาความสามารถการทำงานด้านต่างๆในหน้าที่ของตน ซึ่งการนำความรู้ ทักษะ และความสามารถมาประยุกต์ใช้เพื่อการประกอบอาชีพ ซึ่งในแต่ละสาขาอาชีพอันประกอบด้วยสายงานที่หลากหลาย และในแต่ละสายงานต่างมีหลายอาชีพ แต่ละอาชีพจำเป็นต้องมีสมรรถนะหลายด้าน ซึ่งแต่ละอาชีพมีงานในหน้าที่ที่แตกต่างกันออกไป และจำเป็นต้องใช้สมรรถนะที่หลากหลายในการทำงานในหน้าที่อย่างมีประสิทธิภาพ

การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาอาชีพ

– การฝึกทักษะอาชีพ โดยจัดการศึกษาด้านอาชีพหลักสูตรระยะสั้น เพื่อสนองความต้องการของผู้เรียน
– การเข้าสู่อาชีพ เป็นการพัฒนากลุ่มเป้าหมายให้สามารถคิด วิเคราะห์ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ และพัฒนาตนเองเพื่อเข้าสู่อาชีพ
– กลุ่มพัฒนาอาชีพ เป็นการส่งเสริมความรู้และประสบการณ์แก่กลุ่มที่มีอาชีพประเภทเดียวกันให้สามารถพัฒนาปริมาณและคุณภาพผลผลิตเข้าสู่การจำหน่ายมีรายได้ยิ่งขึ้น
– การพัฒนาด้วยเทคโนโลยี เป็นการให้ความรู้แก่กลุ่มเป้าหมายเฉพาะที่ต้องการนำเทคโนโลยีมาใช้ในการพัฒนาอาชีพและศักยภาพแก่ตนเองและกลุ่ม

อันที่จริงคำว่าธุรกิจศึกษาหรือที่ฝรั่งเรียกว่า Business Education นั้น เกิดขึ้นในเมืองไทยมาค่อนข้างนานพอสมควรแล้ว แต่ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่จะยังไม่รู้จักหรือไม่เข้าใจความหมายของคำๆนี้นัก ผู้เขียนจึงขอถือโอกาสนี้นำเสนอที่มาของคำๆนี้ โดยอาศัยความรู้เท่าที่ผู้เขียนได้มีโอกาสค้นคว้ามาธุรกิจศึกษา (Business Education) เกิดขึ้นมาในยุคไล่เลี่ยกับการปฏิวัติอุตสาหกรรมในฝั่งตะวันตก เมื่อเริ่มมีการตั้งโรงงานผลิตสินค้าเพื่อทำการผลิตสินค้าจำนวนมากๆออกวางขาย ก็ส่งผลให้มีสินค้าหลากหลายชนิดทะลักสู่ท้องตลาด ประชาชนจากชนบทเริ่มทยอยเข้ามาอาศัยและทำงานอยู่ในเมือง โดยเฉพาะการทำงานในโรงงาน จึงเกิดเป็นสังคมอุตสาหกรรมขึ้นมา มีการแข่งขันค้าขายกันมากขึ้น กระบวนการแลกเปลี่ยนของต่อของก็เปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนของกับเงินแทน อุตสาหกรรมและการค้าขยายตัวทวีความซับซ้อนเพิ่มขึ้น จึงเกิดความต้องการแรงงานทั้งในภาคผลิตและภาคธุรกิจมากมายโดยเฉพาะคนที่มีความรู้และทักษะในงานธุรกิจ จึงเกิดมีโรงเรียนที่เปิดสอนวิชาที่เกี่ยวกับงานธุรกิจ เช่น วิชาบัญชี วิชาเลขานุการ วิชาพิมพ์ดีด เป็นต้น โดยเฉพาะวิชาพิมพ์ดีดได้เปิดโอกาสให้สตรีมีโอกาสเข้ามาทำงานในภาคธุรกิจได้อย่างเต็มตัว ซึ่งการจัดการเรียนการสอนวิชาเหล่านี้ก็คือการจัดธุรกิจศึกษาในยุคแรก

ที่เล่ามาข้างต้นจะเห็นว่าธุรกิจศึกษาในยุคแรกนั้น มุ่งเน้นที่การฝึกฝนและเตรียมคนให้มีอาชีพทางธุรกิจ จึงถือว่าเป็นอาชีวศึกษาแขนงหนึ่ง ซึ่งนักวิชาการตะวันตกมักเรียกว่าเป็น “Learning for business occupation” แต่ต่อมาสังคมมีการขยายตัวพร้อมๆกับการเติบโตของภาคธุรกิจและอุตสาหกรรม กระแสทางธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของประชาชนส่วนใหญ่ จึงเกิดแนวคิดใหม่เกี่ยวกับบทบาทของธุรกิจศึกษาเพิ่มขึ้น นั่นคือธุรกิจศึกษาคงไม่ใช่เพียงการฝึกอาชีพให้ผู้คนเท่านั้น แต่ยังสามารถเสริมสร้างความฉลาดและเข้มแข็งในฐานะผู้บริโภคให้แก่ประชาชนได้ เพราะศาสตร์ทางธุรกิจนั้นสอนให้เราเข้าใจระบบทางการค้า การตลาด เศรษฐกิจและการเงิน จึงทำให้เราเข้าใจกระบวนงานทางธุรกิจ เข้าใจผลกระทบของธุรกิจที่มีต่อประชาชนและสังคม นอกจากนี้ธุรกิจศึกษายังสามารถสอนให้เราเป็นผู้บริโภคที่ฉลาด รู้จักการเลือกสินค้าและบริการ รู้จักการออมและการลงทุนที่เหมาะสม องค์ความรู้เหล่านี้สามารถช่วยให้ประชาชนมีความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจและฉลาดเท่าทันเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจ

ในเรื่องของการศึกษาถ้าใครมีเงินมากกว่าย่อมได้เปรียบ เลือกเรียนที่ไหนก็ได้ หากเรียนไม่เก่งก็เรียนเพิ่มในโรงเรียนกวดวิชาทำให้สามารถเรียนเก่งได้ ทำข้อสอบได้ แต่บางทีถึงแม้จะมีเงินพร้อมบางครั้งการสมัครเรียนไม่มีที่นั่ง ก็ต้องเรียนกับวีดีโอ เมื่อความต้องการทางด้านเรียนพิเศษเพิ่มมากขึ้น  จึงทำให้ธุรกิจทางด้านนี้เกิดการขยายตัว โดยเฉพาะการสอนด้านวิชาการ สำหรับคนที่ต้องการเรียนที่บ้าน ก็สามารถหาติวเตอร์มาสอนให้ได้แบบตัวต่อตัว แม้แต่ในโรงเรียนเอง ก็มีการสอนพิเศษหลังเลิกเรียนด้วย ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนของรัฐหรือเอกชน โดยส่วนใหญ่จะเป็นการทำการบ้านมากกว่าจะเรียนเพิ่มเติม ยกเว้นในช่วงสอบที่มีการสอนเพิ่มเติมหรือให้ทำข้อสอบเพื่อทบทวน การเรียนพิเศษที่กล่าวมายังไม่รวมถึงการเรียนพิเศษในด้านอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็น ดนตรี ร้องเพลง กีฬา ศิลปะ เป็นต้น  เพื่อยกระดับทักษะชีวิต เพิ่มความสามารถพิเศษให้เด็ก

นอกจากติวเตอร์วัยรุ่นแล้วคุณครูตามโรงเรียนต่างๆก็เปิดสถาบันสอนกวดวิชาด้วย หรือเป็นอาจารย์พิเศษให้กับโรงเรียนกวดวิชาต่างๆ ซึ่งมีทั้งสอนเพื่อเพิ่มเกรดและเพื่อติวสอบเข้า การติวเพื่อเข้าเรียนได้รับความนิยมมากในเด็กและผู้ปกครอง เนื่องจากเชื่อมั่นในอาจารย์ผู้สอนที่จบมาจากมหาวิทยาลัยดังสามารถการันตีการสอนได้ โดยอาจคิดค่าสอนเป็นรายเดือนหรือรายชั่วโมง

สำหรับวัยรุ่นหรือวัยผู้ใหญ่จะเรียนภาษาต่างประเทศเพิ่มเติม เพื่อให้ในการทำงาน ใช้ในการเรียนต่อต่างประเทศ ทำให้สถาบันที่เปิดสอนมีมากขึ้น บางสถาบันมีหลายสาขาทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัด ซึ่งมีไม่ต่ำกว่า 50 แห่ง มักตั้งอยู่ในย่านธุรกิจอย่างสยาม สีลม อโศก เป็นต้น นอกจานี้ยังมีภาษาอื่นๆ เช่น ภาษาเกาหลี ภาษาญี่ปุ่น และภาษาฝรั่งเศส

การเติบโตของสถาบันการศึกษามีแนวโน้มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แสดงให้เห็นได้ว่าการศึกษาภายในห้องเรียนไม่เพียงพอให้เด็กก้าวสู้อนาคตที่ต้องการได้ หากเรียนเพื่อเพิ่มเกรด นั่นหมายถึงเรียนในห้องเรียนแล้วไม่เข้าใจ หากติวเพื่อสอบเข้านั่นหมายถึง เด็กและผู้ปกครองให้ความสำคัญกับข้อสอบมากกว่าเนื้อหาทั้งหมดที่ต้องเรียนรู้ เมื่อสอบเสร็จเด็กก็ลืมหมด เพราะต้องการเรียนมาแค่ทำข้อสอบได้เท่านั้น เด็กไม่รู้และไม่เข้าใจเนื้อหา ก็ไม่สามารถที่จะนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้

หลังจากการเปิดเสรีภายใต้ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community : AEC) ในปี 2558 บทบาทของธุรกิจการศึกษาคาดว่าจะมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง เนื่องจากการศึกษาเป็นพื้นฐานสำคัญต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน รวมถึงเพิ่มศักยภาพในการขยายการค้าและการลงทุนไปยังตลาดอาเซียน ก่อนเวลานั้นมาถึงอยากทราบว่าปัจจุบันวงการการศึกษาไทยอยู่ตรงไหนในอาเซียน

เมื่อเทียบกับหลายประเทศในอาเซียนแล้ว วงการการศึกษาไทยนับว่ามีศักยภาพสูงเป็นอันดับต้นๆ โดยมีมหาวิทยาลัย 2 แห่งของไทยติดอันดับมหาวิทยาลัยดีที่สุด 400 อันดับแรกของโลกปี 2554 ซึ่งจัดอันดับพร้อมทั้งให้คะแนนโดย Quacquarelli Symonds (QS) นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยของไทยยังได้รับความนิยมในฐานะที่เป็นจุดหมายของการศึกษาต่อของนักศึกษาประเทศเพื่อนบ้านทั้ง สปป.ลาว กัมพูชา และพม่า ขณะที่ภาษาไทยเองก็เริ่มเป็นที่นิยมในการเรียนเช่นเดียวกัน เนื่องจากประเทศเพื่อนบ้านมองว่าภาษาไทยมีความสำคัญในการสื่อสารและการจ้างงาน จนมีนักวิเคราะห์บางรายมองว่าที่ตั้งของไทยซึ่งอยู่ใจกลางของอาเซียนเป็นปัจจัยเอื้อให้เมื่อเปิด AEC แล้ว ภาษาไทยอาจกลายเป็นภาษากลางของอาเซียนทัดเทียมภาษาอังกฤษเลยทีเดียว อันจะยิ่งดึงดูดให้นักศึกษาจากประเทศอื่นๆ ในอาเซียนเดินทางเข้ามาศึกษาต่อในไทยมากขึ้น ซึ่งส่งผลดีต่อธุรกิจด้านการศึกษาของไทย อย่างไรก็ตาม หลังจากการเปิด AEC วงการศึกษาไทยอาจต้องเผชิญคู่แข่งอย่างสิงคโปร์ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย ซึ่งมีข้อได้เปรียบตรงที่เมื่อมองโดยภาพรวมแล้วทักษะการใช้ภาษาอังกฤษซึ่งเป็นภาษากลางของโลกอยู่ในระดับดีกว่าไทย

ผู้ประกอบการธุรกิจการศึกษายังมีโอกาสขยายตลาดอีกมากหากพิจารณาจากความต้องการทางการศึกษาที่เพิ่มขึ้นตามจำนวนประชากรอาเซียน โดยหลังจากเปิด AEC แล้ว ผู้ประกอบการไทยสามารถดำเนินกิจการหลากหลายรูปแบบได้ง่ายขึ้น อาทิ การให้บริการการศึกษาแบบออนไลน์ การตั้งสถาบันการศึกษาหรือวิทยาเขตในอาเซียน รวมทั้งการส่งบุคลากรครูไปสอนยังประเทศต่างๆ เพื่อตอบสนองความต้องการบริการด้านการศึกษาที่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม การเปิดเสรีภายใต้ AEC ด้านการศึกษาอาจต้องเผชิญกับข้อจำกัดด้านกฎหมายของประเทศต่างๆ อาทิ การจำกัดจำนวนผู้ให้บริการด้านการศึกษา สิทธิในการถือครองที่ดินของนักลงทุนต่างชาติ มาตรการด้านภาษีที่ไม่เอื้อต่อการประกอบธุรกิจดังกล่าวของนักลงทุนต่างชาติ และการขอใบอนุญาตด้านการให้บริการ ทั้งนี้ การเปิดเสรีด้านการให้บริการการศึกษาจะสำเร็จได้ต้องอาศัยความร่วมมือจากประเทศสมาชิกในการแก้ไขกฎหมายบางข้อให้เอื้อต่อการลงทุนของต่างชาติมากขึ้น นอกจากนี้ ผู้ประกอบการก็ควรให้ความสำคัญกับความหลากหลายของวัฒนธรรมของประเทศในอาเซียนที่ต้องการขยายตลาด เพื่อประกอบการวางนโยบายด้านต่างๆ ของสถานศึกษา อาทิ คอร์สที่เปิดสอน รวมทั้งกฎระเบียบต่างๆ

ธุรกิจการศึกษาโอกาสโตสดใส ผู้ปกครองต้องการเพิ่มศักยภาพให้แก่ลูกหลาน  ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะเติบโตต่อเนื่อง และคาดการณ์ปี 2557 แฟรนไชส์กวดวิชาและสอนภาษายังคงได้รับความนิยม ธุรกิจมีแนวโน้มเติบโตอย่างสูงมาจากปัจจัยค่านิยมของผู้คนในสังคมที่ต้องการพัฒนาศักยภาพของตนเองและค่านิยมของผู้ปกครองในการปลูกฝังทักษะต่างๆ สำหรับบุตรหลาน นำมาซึ่งโอกาสทางธุรกิจที่สำคัญสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะ

ประมาณการว่า ในปี 2556 ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะจะมีมูลค่าตลาดประมาณ 16,698 ล้านบาท และจะเติบโตร้อยละ 15.43 ไปสู่มูลค่าตลาดประมาณ 19,275 ในปี 2557 โดยแบ่งเป็นมูลค่าตลาดธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะในกลุ่มที่ไม่ใช่แฟรนไชส์ประมาณ 16,438 ล้านบาท เติบโตร้อยละ 14.68 จากปี 2556 ในขณะที่เป็นมูลค่าตลาดธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะในกลุ่มที่เป็นแฟรนไชส์ประมาณ 2,837 ล้านบาท เติบโตร้อยละ 20.00 จากปี 2556

แฟรนไชส์ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะ หรือแฟรนไชซอร์ในแต่ละปีไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก แต่จำนวนผู้ลงทุนในแฟรนไชส์ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะ หรือแฟรนไชซี  ที่เพิ่มมากขึ้น ดังจะเห็นได้จากการขยายตัวของจำนวนสาขาแฟรนไชส์ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะที่มีการกระจายตัวไปในจังหวัดรองของภูมิภาคต่างๆ ประกอบกับการจัดเก็บค่าธรรมเนียมที่สูงขึ้นของเจ้าของสิทธิแฟรนไชส์ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะ ทั้งค่าธรรมเนียมแรกเข้า (Franchise Fee) และค่าธรรมเนียมตามสัดส่วนผลการดำเนินงาน (Royalty Fee) เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้มูลค่าตลาดธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะในกลุ่มที่เป็นแฟรนไชส์ขยายตัวอย่างรวดเร็ว

ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะที่น่าสนใจสำหรับการลงทุนในรูปแบบแฟรนไชส์ที่ยังคงสามารถเติบโตได้อย่างต่อเนื่องท่ามกลางความไม่แน่นอนของสภาวะเศรษฐกิจไทยในปี 2557 ข้างหน้า ได้แก่ แฟรนไชส์ธุรกิจโรงเรียนกวดวิชา และแฟรนไชส์ธุรกิจสถาบันสอนภาษาต่างชาติ เนื่องจากยังมีความต้องการในตลาดอย่างต่อเนื่องจากการสอบแข่งขันเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยของนักเรียน และการเปิด AEC ซึ่งจะเห็นได้ว่าผู้ประกอบการแฟรนไชส์ธุรกิจการศึกษาเพื่อเสริมความรู้และทักษะทั้งสองกลุ่มดังกล่าวได้มีการปรับกลยุทธ์ ไม่ว่าจะเป็นการมุ่งเน้นคุณภาพของผู้สอน การปรับหลักสูตร การนำเทคโนโลยีมาใช้ในการเรียนการสอน รวมถึงการจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายในรูปแบบต่างๆ เพื่อรองรับการแข่งขันที่สูงขึ้น และตอบสนองต่อพฤติกรรมและความต้องการของผู้เรียนที่เปลี่ยนแปลงไป

ธุรกิจศึกษาเกิดขึ้นมาในยุคไล่เลี่ยกับการปฏิวัติอุตสาหกรรมในฝั่งตะวันตก

เมื่อเริ่มมีการตั้งโรงงานผลิตสินค้าเพื่อทำการผลิตสินค้าจำนวนมากๆออกวางขาย ก็ส่งผลให้มีสินค้าหลากหลายชนิดทะลักสู่ท้องตลาด ประชาชนจากชนบทเริ่มทยอยเข้ามาอาศัยและทำงานอยู่ในเมือง โดยเฉพาะการทำงานในโรงงาน จึงเกิดเป็นสังคมอุตสาหกรรมขึ้นมา มีการแข่งขันค้าขายกันมากขึ้น กระบวนการแลกเปลี่ยนของต่อของก็เปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนของกับเงินแทน อุตสาหกรรมและการค้าขยายตัวทวีความซับซ้อนเพิ่มขึ้น จึงเกิดความต้องการแรงงานทั้งในภาคผลิตและภาคธุรกิจมากมายโดยเฉพาะคนที่มีความรู้และทักษะในงานธุรกิจ จึงเกิดมีโรงเรียนที่เปิดสอนวิชาที่เกี่ยวกับงานธุรกิจ โดยเฉพาะวิชาพิมพ์ดีดได้เปิดโอกาสให้สตรีมีโอกาสเข้ามาทำงานในภาคธุรกิจได้อย่างเต็มตัว ซึ่งการจัดการเรียนการสอนวิชาเหล่านี้ก็คือการจัดธุรกิจศึกษาในยุคแรก

การจัดการการศึกษาไม่ว่ารูปแบบใดจะต้องมีการขออนุญาต

มีหน่วยงานที่ควบคุมมาตรฐาน หลักสูตร กระบวนการหรือมีใบอนุญาตให้จัดตั้ง สำหรับผู้ที่อยู่นอกวงการการศึกษาบางครั้งอยากตั้งสถานศึกษาขึ้น ด้วยคิดว่าเป็นธุรกิจที่มั่นคง เพราะคนเราต้องพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว นอกจากนี้การศึกษาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และมีคนในประเทศอีกมากมายที่ต้องการรับการศึกษา ดังนั้นถ้าทำธุรกิจทางการศึกษาก็จะได้กำไรมากว่าจะขาดทุนหรือล้มละลาย โดยเป้าหมายทางธุรกิจมักจะมุ่งไปสู่การพัฒนาองค์กรให้สามารถมีวัตถุดิบที่ดี มีกระบวนการที่มีประสิทธิภาพ ลงทุนน้อยได้ผลผลิตสูง มีตลาดรองรับและสามารถทำผลประโยชน์ได้สูงสุด

เป้าหมายทางธุรกิจการศึกษามีความแตกต่างอย่างมาก

เพราะวัตถุดิบนั้นเป็นมนุษย์ไม่ใช่วัตถุที่สามารถจะเลือกได้ให้เหมือนกันได้หมด ความแตกต่างหลากหลายของปัจจัยนำเข้าระหว่างธุรกิจ กับธุรกิจการศึกษาจึงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ปัจจัยนำเข้าของธุรกิจการศึกษาก็เป็นลูกค้าของสถาบันการศึกษาซึ่งต้องเสียเงินเข้ามารับบริการการศึกษา ธุรกิจการศึกษาจึงเป็นธุรกิจที่ซับซ้อน เป้าหมายธุรกิจการศึกษาจะต้องแตกต่างจากเป้าหมายทางธุรกิจ นั่นคือโดยปรัชญาแล้วสถาบันการศึกษาจะต้องเป็นสถาบันที่ไม่มุ่งหวังกำไร ผู้ทำธุรกิจอาจแย้งอยู่ว่าทำธุรกิจไม่หวังกำไรจะทำไปทำไม

ธุรกิจการศึกษาเป็นการจัดการศึกษาซึ่งเอกชนเป็นหน่วยรับภาระการจัดการการศึกษาทั้งระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและระดับอุดมศึกษา การจัดการดังกล่าวจำเป็นต้องให้ผู้เรียนเป็นผู้รับภาระค่าใช้จ่ายในการเรียนทั้งหมดสำหรับบางความรู้จะเน้นธุรกิจการศึกษาระดับอุดมศึกษาเท่านั้น เนื่องจากรูปแบบของธุรกิจการศึกษาอาจจะจัดในรูปของหลักสูตรระยะสั้น ระยะยาว เป็นทางการ กึ่งทางการโดยมีวัตถุประสงค์ให้ผู้เข้ารับการศึกษาได้เพิ่มพูนความรู้ ประสบการณ์ ทักษะ กระบวนการ และความชำนาญในศาสตร์ใดก็ได้ ดังนั้นจึงมีตั้งแต่โรงเรียนกวดวิชา ซึ่งอาจจะไม่มีสถานที่ของตนเองเป็นการเช่าสถานที่ ห้องเรียนเพียงห้องสองห้องไปจนกระทั่งเป็นสถาบันการศึกษาที่มีเนื้อที่หลายร้อยไร่ ต้องการเรียนหลากหลายมีผู้เรียนนับหมื่นคน